Hoofdstuk 10. Vluchtelingen op Tholen

25-05-2020
  1.  Vluchtelingen op Tholen

In de laatste 2 hoofdstukken wil ik vertellen hoe ik dacht Gods stem te verstaan in 2015 voor het eiland Tholen en in 2017 voor het eiland Sint Maarten.
We beginnen met Tholen.

In 2015 was ik aan het dagdromen. Mogelijk een visioen.
Hieronder het stuk wat ik toen schreef:

The Inside Church,
Ik begin met de woorden dat het plan wat hier gepresenteerd wordt menselijkerwijs onmogelijk is. Dit is geen uiting van negatieve gedachten, maar een uiting van geloof waarin dit plan alleen werkelijkheid kan worden in complete afhankelijkheid van onze Heer.

Toen in het weekend van 5 december 2015 Tholen werd geconfronteerd met zo'n 200 vluchtelingen hebben 6 a 7 kerken de handen ineen geslagen om hier gezamenlijk iets voor te betekenen. Wonderlijk om in je eigen gemeente iets te zien gebeuren wat, mijns inziens, tegenovergesteld is als de reactie op vluchtelingen in o.a. een buurt gemeente in Brabant.
Je beleeft een zgn. 'bergtop ervaring' die even later weer langzaam wegebt, maar wel een gebeurtenis die mij aan het denken heeft gezet.

In een tijd waarin het individualisme steeds prominenter de kop op steekt, waarin er op zorg meer en meer gekort wordt, waarin de gemeente steeds meer zelf moet doen, ik noem de mantelzorg en de PGB's, denk ik dat we op zoek moeten gaan naar eenheid.
Een eenheid die op Tholen diep geworteld is in haar Christelijke wortels.
Christelijke wortels die op religieus gebied soms zijn uitgegroeid tot autonome bomen. Bomen die denken in staat te zijn een gemeente binnen een gemeente te vormen.

Zonder direct aan de leerstellingen te komen van de diverse Christelijke gemeenten in Tholen geloof ik dat wij als Christenen de sterkste wortels hebben als welke eenheid dan ook op aarde. Wortels verbonden met de almachtige God die Zijn zoon gaf.
Ik voel mij verbonden met elke Christen die belijdt dat Jezus Heer is. Die belijdt dat hij of zij onder het bloedverbond valt van Christus. Vanuit dit verbond, vanuit deze wortels, vanuit de meest nederige houding in de autoriteit van Christus kan ik niet anders als klaar staan voor mijn naaste. En wie is mijn naaste dan? De Bijbel zegt na het verhaal van de barmhartige Samaritaan: 'Die barmhartigheid aan hem gedaan heeft.'
Vandaag de dag kunnen wij zeggen: 'Die barmhartigheid gedaan heeft aan de vluchtelingen.'
Ik kan niet anders als nog een Bijbeltekst citeren en wel die uit Mattheüs 25 vers 40:
"Voorwaar, Ik zeg u, in zoverre gij dit aan één van deze mijn minste broeders hebt gedaan, hebt gij het Mij gedaan."
In dit verhaal spreekt Jezus over het komend oordeel. Hij legt hierbij de verantwoordelijkheid niet bij de gemeente, maar volledig bij ieder individu. In de tekst lees je duidelijk dat het niet alleen maar gaat over steun verlenen tijdens b.v. een weekendopvang, maar dat het daadwerkelijk gaat om voeden, kleden en huisvesten. Jezus doet een beroep op onze portemonnee, op je tijd, op je huis. Op onze overvloed. Op ons HART.

Eind november 2015 was de telling 52.000 vluchtelingen. De stroom blijft doorgaan. Moeten we hier somber van worden? Is angst op zijn plaats omdat er radicale moslims onder hen zijn? Moeten de grenzen dicht?
De laatste vraag gaan wij niet over. Mogelijk kan je deze beïnvloeden met je politieke stem. Vraag jezelf wel af of je hiermee mensen letterlijk het leven ontneemt? Dit heet moord.
De eerste 2 vragen kan ik alleen maar als volgt beoordelen: God heeft ons geen geest van angst gegeven, maar een geest van kracht, liefde en zelfbeheersing.
Ik geloof dat deze periode een periode is die niet gekenmerkt wordt door angst, maar door kansen. Kansen door de liefde van de Here Jezus te laten zien. Wij moeten ons geloof uitleven.
Een kerk die niet naar binnen is gericht, maar een kerk die naar buiten is gericht. Niet alleen in noodsituaties met de vluchtelingen, maar ook naar onze eigen buren.
Broeders en zusters die bereid zijn hun eigen dogma's(die zij Bijbels heel goed kunnen onderbouwen) ondergeschikt te maken aan Christus zelf. Die bereid zijn met andere broeders en zusters uit diverse denominaties de handen ineen te slaan en vervult te worden met Zijn geest en Zijn wil. Die de gevoelige ogen en oren zijn van de gemeente Tholen. Die een getuige zijn van het leven van Christus, oftewel een kerk die leeft, waar het levend woord gepredikt wordt en die stromen van levend water voortbrengt!

Dit bedoelde ik dus met mijn aanhef: menselijkerwijs gezien onmogelijk.
Gaan we voor een lager doel dan kan dit mogelijk uit eigen kracht en deze eer onszelf aan kunnen rekenen.
Onze Heer heeft een kerk voor ogen welk Hij opbouwt uit verschoppelingen van de maatschappij, verslaafden, zwervers, onzekere mensen, eenzame mensen, suïcidale mensen, alle mensen die diep berouw van hun zonden hebben en zich vergeven weten door het bloed van Jezus. Hoeren en Tollenaars zoals het in de bijbel staat.

Visie:
Dit is het hart van de kerk: een liefdevolle gemeenschap met Christus in het midden.
Matteüs 18:20: "Waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben ik in hun midden."

  • Een interkerkelijke huisgroep in elk van de 7 dorpen van Tholen. Huisgroepen die functioneren als een levend organisme.
  • Huisgroepen die zich na verloop van tijd in hetzelfde dorp weer opsplitsen in nieuwe interkerkelijke huisgroepen.
  • Huisgroepen die worden geleid door de Heilige Geest.
    Iedereen moet daar zijn nood kunnen brengen. Ruimte voor persoonlijke getuigenissen.
    Doordat iedereen welkom is wordt de veelkleurigheid van het lichaam van Christus zichtbaar.
  • Een kerk die tot doel heeft geestelijke muren afbreken.
  • Een kerk die tot doel heeft alles aan de waarheid te toetsen.
  • Een naar buiten gerichte kerk. Vanuit het hart van Jezus, zien wij met Zijn ogen een verloren wereld. Wij staan open voor die wereld en willen de liefde van Jezus vermenigvuldigen in de mate waarin Hij ons talenten en gaven heeft gegeven.
  • Een kerk die wil uitstappen waar God dit verlangt.

Een kerk die zegt: Niet ik leef, maar Jezus leeft in mij!

Het organisme waar we over praten is het lichaam van Christus. De ledematen kunnen niet onafhankelijk van elkaar werken. Christus is het hoofd en moet hen aansturen. Zij moeten in nauwe samenhang met elkaar werken. Ziet u hoe wij als kerken zijn afgedwaald en dat de zonde van nalatigheid en hoogmoed hoogtij viert.
Het getuigenis wat wij afgeven naar de buitenwereld is niet bijzonder groot.
Ik kan niet genoeg benadrukken dat dit initiatief moet ontstaan vanuit leden (leken) uit bestaande kerken.

In deze maakbare wereld waarin wij zelf op de troon zitten, geeft Hij ons nog steeds kansen en mogen wij in geloof uitstappen in de volle zekerheid dat Hij het gaat zegenen.
Kansen voor Tholen, kansen voor Nederland, kansen voor de wereld die God zo lief heeft dat Hij Zijn eniggeboren zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.

Bovenstaande visie schreef ik vanuit een bewogen hart voor het eiland waar ik woon.
Langzaam krijgt deze visie vorm. Ik geloof in een interkerkelijk gebed waarbij broeders en zusters uit de 13 denominaties op ons eiland de knieën gaan buigen in nederigheid aan God en Hem gaan aanroepen opdat Hij ons eiland geneest.
De site komenzietholen.nl is inmiddels gestart en voorziet in de behoefte als platform voor interkerkelijke kringen en interkerkelijke evenementen of andere christelijke initiatieven.

Vragen:

  1. Hoe is je hartsgesteldheid t.a.v. vluchtelingen?
  2. Hoe is je hartsgesteldheid t.a.v. mensen in andere kerken?
  3. Ben je bereidt te werken aan jezelf? Ben je bereidt te werken aan de kerk?

Gebed: Heer maak ons/mijn hart zacht t.a.v. vluchtelingen en andersdenkenden. Geef mij een bewogen hart voor een gevallen mensheid waartoe ikzelf ook toebehoorde. Laat mij elke dag weer opnieuw ontdekken dat het onverdiende genade is door het bloed van Jezus wat mij vrijkocht.